Ograniczenie badań do dekoncentracji terytorialnej me zamyka jednak problematyki systematyzacyjnej. Z badawczego punktu widzenia dekoncentrację można rozpatrywać w sensie statycznym (istniejący w danym momencie rozkład kompetencji miedzy organami) lub w sensie dynamicznym (jako proces dekoncentrowania) ". Ujęcie statyczne ma w doktrynie długą tradycję i odnosi się do opisu układu instancyjnego; liczba instancji i rozdział kompetencji między nimi był najdawniej dostrzeganą i opisywaną praktyczną postacią dekoncentracji. S. Kasznica podkreślał, że zdekoncentrowane władze terytorialne „sprawują samodzielnie całą niemal administrację"; władze regionalne zaś orzekają w I instancji tylko w sprawach wielkiej wagi, wymagających głębszej wiedzy lub skomplikowanych badań. Dlatego też dekoncentrację rozpatrywano również w aspekcie proceduralnym (jako relacje między instancjami); jest to wyraźnie widoczne w doktrynie francuskiej w konstrukcji rekursu hierarchicznego (o czym piszę dalej). Natomiast zjawisko terytorialnej dekoncentracji administracji we Francji, tu badane, rozpatruję jako proces (ujęcie dynamiczne), czyli ruch kompetencji na rzecz organów podporządkowanych, kształtujący ich sytuację ustrojową i podstawy prawne działania.