Jeśli normy prawa ustrojowego przypisują zakres działania organowi, a nie określonej osobie (z reguły kierownikowi organu: dyrektorowi, prezesowi, naczelnikowi), a z regulacji prawnej nie wynika, że jest to organ kolegialny, należałoby przyjąć, że „dany urząd administracji publicznej jest korporacją urzędników, kierowanym wprawdzie przez organ, ale z przypisanym określonym kategoriom urzędników zakresem działania. Zakresy działania określa kierownik urzędu na podstawie upoważnienia zawartego w ustawie, w tamach sprawowania swej funkcji kierowniczej. Zarysowana tu zaledwie koncepcja ma bezsporny walor realizmu i pragmatyzmu, a ponadto czyni bardziej czytelną teoretyczną konstrukcję organu administracji publicznej obciążoną niepomiernie nadmiarem pojęciowych dystynkcji, mających długą tradycję zwłaszcza w analizach dogmatyki niemieckiej. Jak zobaczymy dalej, w praktyce ustrojowej we Francji dekoncentracja wewnętrzna jest traktowana jako oczywista i pożądana konsekwencja dekoncentracji kompetencji (dekoncentracji zewnętrznej).