Konstatacje te są bezsporne przy założeniu, że dekoncentracja jest zabiegiem organizacyjnym i technicznym; w tym sensie podział zadań i kompetencji może występować (i występuje) w różnych przedziałach struktury administracji i w różnych konstrukcjach prawnych (centralizacji i decentralizacji). Jeśli jednak rozpatrywać dekoncentrację jako postać prawną centralizacji (jak w poprzednim punkcie tego omówienia), której immanentną cechą jest hierarchiczne podporządkowanie - wówczas uwydatnia się jej prawna i ustrojowa odrębność. Między dekoncentracją w sensie prawnym a decentralizacją nie ma faz pośrednich; decentralizacja jest jakościową zmianą ustroju administracji, której istotą jest chroniona prawem samodzielność organów. Sądzę, iż założenie, że dekoncentrację można ujmować jako konstrukcją prawną rozłączną wobec decentralizacji, znajduje uzasadnienie w przedstawionych wyżej poglądach - i jest kolejnym punktem odniesienia dla charakterystyki pojęcia dekoncentracji w doktrynie prawa administracyjnego we Francji. Uznanie prawnego charakteru dekoncentracji wymaga ustalenia, jakie są rodzaje dekoncentracji oraz podstawy jej przeprowadzania, a także, jaka jest pozycja organów podporządkowanych i ich relacja wobec organów nadrzędnych. Rozpatrzmy krótko poglądy doktryny w tych kwestiach.